مقدمه: هدف از این مطالعه بررسی نقش درمان عفونت پریودونتال بر بهبود کنترل متابولیکی در بیمارن دیابتیک بود. مواد و روش: در این تحقیق 10 بیمار دیابتی غیروابسته به انسولین (9 زن و 1 مرد) با کنترل متابولیک ضعیف (میانگین HbA1c* برابر 11.1 درصد)، میانگین سنی 43.7 سال و میانگین مدت دیابت 7.4 سال که همگی مبتلا به پریودونتایتیس مزمن بزرگسالان متوسط تا پیشرفته بودند، انتخاب شدند. درمان شامل جرم گیری و تسطیح ریشه ها، کشیدن دندانهای غیر قابل نگهداری و جراحی فلپ بود. اندازه گیریها شامل عمق پاکت، سطح کلینیکی چسبندگی، پلاک و خونریزی حین پروبینگ بود که در هفته های صفرو 18 پس از درمان بدست آمد، بعلاوه هموگلوبین گلیکوزیله در هفته های صفر، 18 و 26 و نیز ایندکس چاقی در هفته های صفر و 26 بست آمد.یافته ها: بهبودی معناداری در پارامترهای کلینیکی بین هفته های صفر و 18 مشاهده شد (p<0.0001)، اما تفاوت بین میزان HbA1c در سه زمان هفته های صفر، 18 و 26 معنی دار نبود(P=0.208)، هرچند که کاهش اندکی در HbA1c هفته 26 در مقایسه با هفته صفر دیده شد. همچنین بین HbA1c و متغیرهای کلینیکی ارتباط قابل توجهی مشاهده نشد.نتیجه گیری: از یافته های فوق چنین بر میاید که درمان بیماری پریودونتال به روش جراحی از نظر کلینیکی نتایج موفقیت آمیزی در دیابتیکها به همراه دارد، ولی بهبودی قابل توجهی در میزان کنترل دیابتیک آنها در اثر درمان پریودونتال رخ نمیدهد و ممکن است عوامل دیگری نیز در آن دخالت داشته باشند. تحقیقات بیشتر و طولانی تری در این زمینه ضروری بنظر می رسد.

مقدمه: امروزه از مواد و روش های مختلفی به عنوان مکمل جرم گیری و تسطیح سطح ریشه جهت درمان بیماری های پریودونتال استفاده می شود. هدف این مطالعه، بررسی بالینی اثربخشی ژل کلرهگزیدین با پایه زانتان (Chlo-site)، به عنوان درمان مکمل جرم گیری و تسطیح سطح ریشه در درمان پریودنتیت بود. مواد و روش ها: در این کارآزمایی بالینی تصادفی شده دو سویه کور، 20بیمار دارای پریودونتیت متوسط مزمن با از دست دادن چسبندگی کلینیکی لثه ای حداقل mm 2 و عمق پاکت لثه ای حداقل 3mm وارد مطالعه شدند. برای تمام بیماران جرم گیری و تسطیح سطح ریشه انجام شد. در گروه مداخله قراردهی زیرلثه ای ژل کلرهگزیدین با پایه زانتان (Chlo-site) نیز انجام گرفت. شاخص لثه ای (GI)، عمق پاکت (PD)، شاخص پلاک (PI) و سطح چسبندگی کلینیکی (CAL) قبل از درمان و 3 ماه پس از درمان اندازه گیری شدند. داده ها در نرم افزار SPSS و با آزمون من-ویتنی، ویلکاکسون، تی زوجی و تی مستقل و آنالیز کواریانس تجزیه و تحلیل شدند (a=0.05). یافته ها: قبل درمان تفاوت آماری معنی داری در شاخص ها بین دو گروه وجود نداشت. پس از درمان، گروه مداخله کاهش معنی داری در شاخص لثه ای و عمق پاکت نسبت به گروه کنترل داشت (P<0.05) بهبود سطح چسبندگی کلینیکی به طور معنی داری در گروه مداخله بیشتر بود (P<0.05). نتیجه گیری: یافته های این مطالعه حاکی از افزایش کارایی بالینی درمان پریودونتیت مزمن با قراردهی زیرلثه ای ژل کلرهگزیدین به عنوان درمان مکمل بود.

هدف: این مطالعه به منظور بررسی کلینیکی اثر داکسی سایکلین سیستمیک بر مبتلایان به پریودنتیت بالغین انجام گرفت.مواد و روش ها: بدترین منظور تعداد 18 بیمار مبتلا به پریودنتیت بالغین متوسط تا پیشرفته با میانگین سنی 50 سال انتخاب شدند و به صورت اتفاقی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. به تمام بیماران، آموزش بهداشت و جرم گیری داده شد. در گروه آزمایش، کپسول داکسی سایکلین 100 میلی گرمی به مدت 21 روز تجویز شد (روز اول دو کپسول و روزهای بعد یک کپسول؛ اما گروه کنترل، دارونما دریافت کرد (به صورت double-blind).شاخص های ارزیابی کلینیکی، شامل عمق پاکت (PD)، سطح چسبندگی کلینیکی (CAL)، ایندکس لثه (GI) و ایندکس پلاک (PI) قبل از درمان، و 3، 8 و 16 هفته پس از درمان اندازه گیری و با یکدیگر مقایسه شدند.نتایج: نتایج نشان دهنده بهبودی اندک در متوسط عمق پاکت و سطح چسبندگی در دو گروه است که از نظر آماری معنادار نبود. التهاب لثه در گروه آزمایش بهبودی زیادی نشان داد که در مقایسه با گروه کنترل معنادار بود. ایندکس پلاک در هر دو گروه کاهش نشان داد که در 3 و 8 هفتگی بین دو گروه معنادار بود.بحث و نتیجه گیری: با توجه به نتایج فوق و احتمال پیدایش گونه های میکروبی مقاوم بهتر است کاربرد این دارو در پریودنتیت، محدود به مواردی شود که به درمان های معمول پاسخ خوبی نداشته اند.

کاربرد تکنیک GTR در درمان بسیاری از ضایعات پریودنتال با نتایج موفقیت آمیزی همراه بوده است. بررسی کلینکی اثرات استفاده از غشا کلاژن در درمان ضایعات درجه III فورکیشن هدف این مطالعه بوده است. تعداد 8 بیماردر این مطالعه شرکت داشتند که دارای ضایعه فورکشین درجه II درمولر فک پایین بوده اند. از آنجا که نتایج حاصل از روشهای متداول در درمان این ضایعات مشخص مشخص بوده و با موفقیت چندانی همراه نبوده است، بنابراین در این بررسی از بیماران شاهد استفاده نگشت. پارامترهای مورد سنجش شامل عمق پاکت، Clinical attachment level ، میزان تحلیل لثه کراتینیزه در بافت نرم و فاصله CEJ تا لبه کرست استخوان و CEJ تا عمق ضایعه در بافت نرم و بافت سخت بوده است. ضمنا بسته شدن ضایعه نیز با استفاده از پروب پریودنتال از نظر بافت نرم و بافت سخت در انتهای مطالعه مورد ارزیابی قرار گرفت.اندازه گیری های نسج سخت، 6 ماه پس از جراحی اول با عمل Re-entry صورت پذیرفت. پارامترهای مزبور در 6 ناحیه سطوح باکال و لینگوال (مزیال، میانی، دیستال) اندازه گیری شدند. میزان عمق پاکت در تمام نواحی معنی دار بوده و فاصله میانی به اندازه 1.5 mm کاهش را نشان داده است. میانگین تحلیل لثه در ناحیه فورکشین در سطوح باکال و لینگوال معنی دار بوده و در حدود 0.5 mm بدست آمده. تفاوت CAL در ابتدا و انتهای درمان فقط در ناحیه میانی از لحاظ آماری معنی دار بوده و میزان 1.06 mm در طح باکال 0.87 mm در سطح لینگوال می باشد. مقایسه تغییرات نسج سخت بیانگر ترمیم استخوان در عمق ضایعه و در ناحیه فورکیشن بوده است و میزان رسوب استخوان در این قسمت به اندازه تقریبی 1.6 mm حاصل گشت. در ارزیابی چگونگی بسته شدن ضایعه و تبدیل آن به انواع درجه II و I هیچگونه تغییری هم از لحاظ بافت نرم و هم از نظر بافت سخت مشاهده نشد و در انتهای درمان، ضایعات همچنان به صورت درجه III باقی ماندند.از مجموع یافته های فوق می توان این نتیجه را گرفت که کاربرد غشا کلاژن در درمان ضایعات فورکیشن درجه III با موفقیت چندانی همراه نخواهد بود اگرچه در بعضی از فاکتورهای مورد ارزیابی بهبودی وجود داشته اشت، اما در مقایسه با روشهای جراحی قبلی، مزیت خاصی را نمی توان برای آن قائل شد. بنابراین روش درمان GTR با توجه به هزینه نسبتا زیاد آن، برای معالجه ضایعات فورکیشن درجه II پیشنهاد نمی شودپف البته لازم به ذکر است که عدم توفیق در درمان این ضایعات با روشهای فعلی دلیل بر عدم امکان معالجه اختلالات مزبور نبوده و بهبودی نسبی در فاکتورهای بررسی شده، موید احتمال درمان این ضایعات با روشهای جدید موثرتر می باشد.

هدف: سیاست های مالیاتی از مهم ترین عوامل موثر بر متغیرهای اقتصادی در سطح کلان محسوب می شود. مطالعه چگونگی تغییرات درآمدهای مالیاتی نسبت به تغییرات تولید ناخالص داخلی (کشش مالیاتی) از جمله مفاهیم اساسی در این حوزه به شمار می آید. لذا، بر پایه استدلال فوق، هدف اصلی این مقاله بررسی کشش مالیاتی در سطح خرد (چسبندگی مالیات) است. در این راستا، آهنگ تغییرات مالیات بر درآمد (سود) شرکت ها در مقایسه با تغییرات سود شرکت سنجیده می شود. چسبندگی مالیات در صورتی وجود دارد که نرخ کاهش در مالیات از نرخ کاهش در سود کمتر باشد. روش: برای بررسی موضوع نمونه ای متشکل از 284 شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران در فاصله سال های 1390 تا 1397 انتخاب شده است. داده ها با استفاده از رگرسیون تحلیل شده است. یافته ها: نتایج پژوهش نشان می دهد چسبندگی مالیات در سطح شرکت های مورد مطالعه وجود ندارد. به علاوه، تاثیر متغیرهای رشد اقتصادی و شدت سرمایه معنا دار نیست. بااین حال، اهرم مالی می تواند چسبندگی مالیات را کاهش دهد. نتیجه گیری: دلیل عدم چسبندگی مالیات را از یک بعد می توان به سیاست های مالیاتی دولت و کاهش اتکا به مالیات بر سود شرکت ها در سال های مورد مطالعه و همچنین توجه کم به مالیات بر عایدی سرمایه در ساختار مالیاتی نسبت داد. از بعد دیگر می توان تخصص شرکت های پذیرفته شده در بورس نسبت به شرکت های غیربورسی در برنامه ریزی مالیاتی را در این امر دخیل دانست. به طور خلاصه با توجه به اهمیت درآمدهای مالیاتی در شرایط تحریمی حال حاضر کشور (کاهش نرخ رشد اقتصادی) مطلوب است وزن مناسبی در ساختار مالیاتی کشور به مالیات بر عایدی سرمایه اختصاص یابد.

مقدمه: تاکنون روشهای جراحی مختلفی در درمان ضایعات تحلیلی نسوج نرم حاشیه ای بکار رفته اند .با این حال تامین پوشش سطح ریشه در تحلیلهای عریض و انواع کلاس III و IV میلر همچنان مقوله ای قابل بحث و بررسی است.هدف: هدف از این بررسی نشان دادن تاثیر مثبت روشهای مختلف پیوند در دستیابی به پوشش سطح ریشه در دندان های دچار تحلیل لثه و کار آیی این روش ها حتی در تحلیل های کلاس III و IV میلر بوده است.روش کار: این تحقیق بر روی 20 بیمار از مراجعین به دانشکده دندانپزشکی گیلان و کلینیک خصوصی با تعداد کلی 27ضایعه تحلیلی کلاس I تا IV میلر طی سال های 79 تا 81 صورت گرفته که با شش روش مختلف پیوند لثه تحت درمان قرار گرفتند. در تمام بیماران پس از انجام فاز I درمان اندازه گیری های قبل از عمل شامل عمق پاکت  (P.P.D)حد چسبندگی (C.A.L) عمق و عرض تحلیل به عمل آمده و با اندازه گیری های مشابه بعد از عمل طی پیگیری (Follow Up) بیماران (که به طور متوسط به مدت 11 ماه پس از درمان انجام گرفت) مقایسه گردیدند.یافته ها: نتیجه اندازه گیری ها اختلاف معنی دار در مقایسه با قبل از عمل را نشان دادند (P<0.005) در این مطالعه میزان پوشش سطح ریشه بین حداقل 33 تا حداکثر 100 درصد در دندان های تحت درمان به دست آمد.نتیجه گیری: براساس نتایج حاصله در درمان تحلیلهای کلاس II عمیق وعریض و کلاس  IIIو IV میلر، روشهای ترکیبی (پیوندهای پایه دار همراه با پیوند آزاد نسج همبندی) علاوه بر قابلیت پیش بینی بالاتر در دستیابی به پوشش سطح ریشه به دلیل ضخامت کافی از لثه چسبنده در ممانعت از پیشرفت تحلیل لثه موثر میباشند.

با توجه به کاربرد وسیع آلیاژهای تیتانیوم در پروتزها، جدیدترین مطالعات بر خواص سطحی این فلز و بررسی رفتار آن در تماس با مایعات بدن متمرکز شده است. در این تحقیق تاثیر بر همکنش لیزر پالسی Nd:YAG و پارامترهای اپتیکی آن نظیر چگالی انرژی و تعداد پالس بر خصوصیات سطح آلیاژ Ti6Al4V با هدف دست یابی به سطحی با کیفیت بالا مورد بررسی قرار گرفته است. افزایش مقاومت خوردگی، سختی قابل توجه سطح و کاهش درصد وانادیوم در سطح از جمله نتایجی است که در شرایط بهینه فرآیند پرتودهی با لیزر فوق بر سطح فلز حاصل می شود. در ادامه این تحقیق، مدلسازی رفتار چسبندگی سلول های استخوانی بر سطح آلیاژ تیتانیوم و تغییر آن به صورت تابعی از تنش، دما، زمان و پارامترهای سطحی بررسی شده است.

در این تحقیق، هدف بررسی اثر کیفیت پرداخت سطح چوب بر مقاومت چسبندگی برخی از شفاف پوشه ها بود به همین منظور نمونه های چوبی از سه گونه گردو، راش و چنار با رطوبت 8 درصد به ابعاد 10×100×300 میلی متر تهیه و در دو سطح با درجه سنباده های 180-160-100 و 360-160-100 در جهت الیاف پرداخت گردیدند. سطوح نمونه ها با شفاف پوشه در دو فرآیند جداگانه سیلر - کیلر و سیلر - کیلر - نیم پلی استر پوشش داده شدند. نتایج نشان داد که زبری سطح اثر قابل توجهی بر مقاومت چسبندگی پوشش اعمال شده بر روی سطوح چوب داشت به طوری که در هر سه گونه بیشترین میزان مقاومت چسبندگی در اثر پرداخت سطح چوب با سنباده درجه 180 به دست آمد. در حالت کلی نیز مقاومت چسبندگی پوشش در اثر اعمال پوشش سیلر - کیلر - نیم پلی استر بر روی نمونه های چنار پرداخت شده با درجه سنباده 180 بالاتر از دیگر نمونه ها بود.

در مطالعه حاضر به بررسی میزان تأثیر روش پوشش دهی سطح چوب با شفاف پوشه ها بر چسبندگی پوشش به سطح گونه های چوبی گردو (regia juglans)، افرا پلت (Acer velutinum) و کاج (Pinus eldarica) پرداخته شد. به همین منظور نمونه هایی به ابعاد 20×100×200 میلی متر و با رطوبت 8 درصد تهیه گردیدند. سطح نمونه ها به ترتیب با سنباده های درجه 100، 120 و 180 در راستای الیاف پرداخت شدند. سپس پس از زیرسازی نمونه های چوبی با سیلر، سطوح آن ها به طور جداگانه با شفاف پوشه های کیلر و نیم پلی استر با استفاده از دو روش پوشش دهی توسط پیستوله و فیلم کش پوشش داده شدند. جهت اندازه گیری مقاومت چسبندگی پوشش از روش پول آف طبق استاندارد ASTM D 4541 استفاده گردید. برای بررسی عمق نفوذ پوشش در دو روش پیستوله و فیلم کش از تصویر برداری توسط میکروسکوپ فلورسنت استفاده شد. نتایج نشان داد که روش اعمال پوشش روی سطوح چوب تأثیر چشمگیری بر میزان مقاومت چسبندگی پوشش دارد به طوری که بر اساس نتایج به دست آمده در تمامی نمونه ها، بالاترین میزان مقاومت چسبندگی در روش اعمال پوشش با فیلم کش مشاهده گردید. بررسی عمق نفوذ پوشش نیز بیانگر نفوذ مناسب تر پوشش در بستر چوب با روش فیلم کش در مقایسه با پیستوله بود. بیشترین اختلاف در مقاومت چسبندگی پوشش به سطح نمونه های پوشش داده شده با پیستوله و فیلم کش در گونه های گردو و افرا مشاهده گردید. در حالت کلی نیز بیشترین میزان مقاومت چسبندگی در بین تمامی نمونه های مورد بررسی، در نمونه های تهیه شده از گونه گردو که شفاف پوشه نیم پلی استر توسط فیلم کش روی سطح آن ها اعمال شده بود، به دست آمد.